Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Κατά Ματθαίον η΄ 28 - θ΄ 1- Ευαγγελικη περικοπη της Κυριακης 27/06/2010

Κατά Ματθαίον η΄ 28 - θ΄ 1)


Και ελθόντι αυτώ εις το πέραν εις την χώραν των Γεργεσηνών υπήντησαν αυτώ δύο δαιμονιζόμενοι εκ των μνημείων εξερχόμενοι, χαλεποί λίαν, ώστε μη ισχύειν τινά παρελθείν δια της οδού εκείνης. και ιδού έκραξαν λέγοντες· τι ημίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού; ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς; ην δε μακράν απ΄ αυτών αγέλη χοίρων πολλών βοσκομένη. οι δε δαίμονες παρεκάλουν αυτόν λέγοντες· ει εκβάλλεις ημάς, επίτρεψον ημίν απελθείν εις την αγέλην των χοίρων. και είπεν αυτοίς· υπάγετε. οι δε εξελθόντες απήλθον εις την αγέλην των χοίρων· και ιδού ώρμησε πάσα η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την θάλασσαν και απέθανον εν τοις ύδασιν. οι δε βόσκοντες έφυγον, και απελθόντες εις την πόλιν απήγγειλαν πάντα και τα των δαιμονιζομένων. και ιδού πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν τω Ιησού, και ιδόντες αυτόν παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών. Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν.


Μεταφραση

(Κατά Ματθαίον η΄ 28 - θ΄ 1)

Όταν έφτασε στην απέναντι όχθη, στην περιοχή των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έρχονταν από τα μνήματα, τόσο φοβεροί, που κανένας δεν τολμούσε να περάσει από κείνον το δρόμο. Και με κραυγές του έλεγαν: «Τι δουλειά έχεις εσύ μ΄ εμάς, Υιέ του Θεού; Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;» Μακριά απ΄ αυτούς έβοσκε ένα μεγάλο κοπάδι χοίρων. Και οι δαίμονες τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Αν είναι να μας διώξεις, άφησέ μας να πάμε στο κοπάδι των χοίρων». Κι εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε». Αυτοί βγήκαν και πήγαν στο κοπάδι των χοίρων. Και όλο το κοπάδι όρμησε και γκρεμίστηκε στη λίμνη και πνίγηκαν μέσα στα νερά. Οι βοσκοί έφυγαν, πήγαν στην πόλη και ανάγγειλαν όλα τα συμβάντα και ό,τι έγινε με τους δαιμονισμένους. Βγήκε τότε όλη η πόλη να συναντήσει τον Ιησού, κι όταν τον είδαν, τον παρακάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους. Ο Ιησούς επιβιβάστηκε στο πλοίο, διέσχισε τη λίμνη και ήρθε στην πόλη του.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 27.6.2010


«Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρεται στην θεραπεία των δύο δαιμονιζομένων Γαδαρηνών από τον Κύριο της Δόξης Χριστό.

Ο των όλων Κύριος και Βασιλεύς των ουρανών ήλθε αυτεπάγγελτος εξ ουρανού δια να αποδώσει σε ένα έκαστο το δίκαιο και να καταργήσει το βασίλειο και την δύναμη του Διαβόλου και των Αγγέλων αυτού.
Ήλθε στην γή ως άνθρωπος, ο απαθείς την θεότητα, πλήρης αγάπης, αγαθότητας, δικαιοσύνης, φιλανθρωπίας, οικτιρμών και ελέους δια να σχίσει το χειρόγραφο των αμαρτιών του ανθρωπίνου γένους και να διαγράψει την έχθρα μεταξύ του Θεού και ανθρώπων.

Δανείστηκε την ανθρώπινη σάρκα ο Δίκαιος Θεός με μοναδικό σκοπό να την αγιάσει και να την ελευθερώσει από το σκοτάδι, την πλάνη, το ψεύδος, την κακία και να την επαναφέρει στην αρχαία μακαριότητα, ήτοι στην αγκαλιά ξανά του Θεού Πατέρα.

Έκλινε ουρανούς και ήλθε στην γή ο απαθής την θεότητα, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, γεννηθείς υπό της αειπαρθένου Μαρίας δια να φωτίσει με το αΐδιο φώς Του τους εν σκότει και σκιά καθημένους και να αποδώσει σ΄ ένα έκαστο κατά τα έργα αυτού.

Ο Κύριος των κυριευόντων και Βασιλεύς των βασιλευόντων, πλήρης αγάπης και αγαθότητας, είναι δίκαιος και αποδίδει δικαιοσύνη, αγιασμό και απολύτρωση σ΄εκείνους που τον πιστεύουν, αλλά όμως θα τιμωρήσει και τους αποστάτες δαίμονες.

Οι δαίμονες το γνωρίζουν αυτό και δια τον λόγο αυτό βλέπουμε στην ευαγγελική περικοπή να ταράσσονται, να φοβούνται την παρουσία του Κυρίου: «ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;», ήλθες εδώ πρόωρα δια να μας βασανίσεις;

Ο αρχηγός της κακίας, της πονηρίας, της απάτης, του ψεύδους και της παρανομίας φοβάται την τιμωρία, φοβάται ότι με την παρουσία του Κυρίου θα χάσει την δύναμή του, θα χάσει την εξουσία του, θα φανεί γυμνός σε εκείνους που τους ώθησε να βόσκουν, παρά την απαγόρευση του Μωσαϊκού νόμου χοίρους.

Και ενώ ο Κύριος ελευθερώνει από τα δεσμά του διαβόλου τους δύο δαιμονιζομένους, επιτρέπει όμως στους δαίμονες να εισέλθουν στο κοπάδι των χοίρων, το οποίο έβοσκε εκεί πλησίον· και ολόκληρο το κοπάδι έπεσε στην θάλασσα, και « απέθανον εν τοις ύδασι».

Η παρανομία γεννά την αμαρτία, την οποία αμαρτία τιμωρεί ο Δίκαιος Θεός: «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε», μας λέγει ο προφητάναξ Δαβίδ. Την παρανομία δεν την ευλογεί ο Θεός. Ο Θεός θέλει το πλάσμα Του, τον κατ΄ εικόνα Του πλασθέντα άνθρωπο, να πράττει το έννομο, το δίκαιο, το αγαθό, το αληθινό και να φθάσει έτσι στο καθ΄ ομοίωση.

Πολλοί άνθρωποι πολλές φορές μιμούνται τους βοσκούς των χοίρων της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, και επιζητούν με κάθε δόλιο τρόπο το άνομο κέρδος, ζητούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα υλικά αγαθά - όχι με την δικαιοσύνη και την έντιμο εργασία, αλλά με την αδικία και την παρανομία.

Δυστυχώς, η ακόρεστος δίψα του πλούτου διακατέχει πολλούς από τους ανθρώπους και στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη αυτή εποχή και αγωνίζονται και τρέχουν και ταράσσονται δια να αυξήσουν την περιουσία τους με αθέμιτα μέσα και τρόπους δολίους.

Το ψέμα, η απάτη, ο δόλος, η κλεψιά και η μη νόμιμη συνδιαλλαγή είναι μέσα που πολλάκις χρησιμοποιούν οι άνθρωποι αυτοί προς ίδιον όφελος, πολλάκις μάλιστα πατούν και επί πτωμάτων, μόνο και μόνο να επιτύχουν και να εξασφαλίσουν πιο πολλά πρόσκαιρα αγαθά.

Οι άνθρωποι αυτοί στην ζάλη και παραζάλη του αθέμιτου, άνομου και άδικου κέρδους, και της απόκτησης όλο και περισσοτέρων αγαθών ξεχνούν εκείνο που λέγει ο Κύριός μας στον άφρονα πλούσιο: «Άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, ά δε ητοίμασας τίνι έσται; ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών».

Η ευτυχία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από το πλήθος των υλικών αγαθών, και μάλιστα όταν αυτά προέρχονται από δόλια μέσα, από παράνομες συνδιαλλαγές. Την αλήθεια αυτή την συναισθάνεται καλύτερα ο άνθρωπος όσο πνευματικώτερος γίνεται· τότε αντιλαμβάνεται που βρίσκεται η αληθινή χαρά και απόλαυση.
Ω! πόσο μάταια και ψευδή αναλογίζεται είναι τα αγαθά του κόσμου τούτου. Προτιμότερο είναι να έχει κανείς ολίγα αγαθά, τα οποία να προέρχονται από κόπο και ιδρώτα, παρά να έχει πολλά αγαθά και τα οποία να προέρχονται από παρανομία, απληστία, φθόνο, ψεύδος, αδικία, συκοφαντία, απάτη.
Εκείνος ο άνθρωπος που με κόπο και ιδρώτα κερδίζει τα αγαθά του είναι ευτυχής, είναι αυτάρκης, είναι ολιγαρκής. Αυτά μπορεί να μην είναι πολλά, είναι όμως νόμιμα ασφαλή και μόνιμα, και προπάντων είναι ευλογημένα από τον Θεό.
Ο άνθρωπος αυτός απολαμβάνει τα αγαθά του με χαρά και αγαλλίαση, και χαίρεται ότι αυτά είναι δικά του, ότι είναι έργα των χειρών του, και τα οποία απέκτησε με νόμιμα και αληθινά μέσα, χωρίς δωροδοκίες.

Ο αυτάρκης και ολιγαρκής άνθρωπος είναι πάντοτε χαρούμενος, αλλά και ελεήμων και φιλάνθρωπος. Βοηθά παντοιοτρόπως τον συνάνθρωπό του, χωρίς να αναμένει καμία ανταπόδοση, διότι πιστεύει ότι τα πάντα ανήκουν στον Μεγάλο δωρεοδότη, στον Θεό, και ότι αυτός είναι οικονόμος των δωρεών του Θεού.
Ο δίκαιος και ευσεβής χριστιανός πιστεύει ακράδαντα ότι η ευτυχία του, αλλά και πρωτίστως η ένωσή του με τον Θεό Πατέρα, δεν συνίσταται στην αύξηση της περιουσίας και των επιγείων αγαθών, αλλά στην δικαιοσύνη, στην αρετή, στην εκτέλεση του καθήκοντος, στην ελπίδα της αιωνίου ζωής και θείας μακαριότητος.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Τα άνομα και παράνομα κέρδη έργα του διαβόλου δεν τα ευλογεί ο Θεός· και «ιδού πάσα η αγέλη των χοίρων ώρμησε κατά του κρημνού εις την θάλασσαν και απέθανον εν τοις ύδασι». Εκείνος που κερδίζει παράνομα στερείται της ευλογίας του Υψίστου και των αιωνίων αγαθών, και αργά ή γρήγορα θα τιμωρηθεί και η τιμωρία θα είναι αυστηρή διότι «Δίκαιος ο Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησε».

Ας μισήσουμε την αδικία, την παρανομία και τα εξ αυτής παράνομα κέρδη και ας μην προσπαθούμε να κερδίσουμε υλικά αγαθά του κόσμου τούτου, «όπου σής και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσιν και κλέπτουσιν», αλλά ας ζητούμε τα δια νόμου κεκτημένα υλικά αγαθά, διότι αυτά θα είναι και δίκαια και ασφαλή και παρά του Θεού Πατρός ευλογημένα.

Έτσι, ο Δίκαιος Θεός θα είναι μαζί μας σ΄ όλη την επι γής ζωή μας και θα ευλογεί τα έργα των χειρών μας, με την ελπίδα μάλιστα ότι θα μας καταστήσει και μετόχους της ουρανίου βασιλείας Του.

Είθε η χάρις του Κυρίου μας να είναι μετά πάντων ημών αδελφοί μου. ΑΜΗΝ.



Ο.Λ.Κ.Α.Π.

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

(Κατά Ματθαίον η΄ 5-13) ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ




Το Ευαγγελιο Της Κυριακής


(Κατά Ματθαίον η΄ 5-13)

Εισελθόντι δε αυτώ εις Καπερναούμ προσήλθεν αυτώ εκατόνταρχος παρακαλών αυτόν και λέγων· Κύριε, ο παις μου βέβληται εν τη οικία παραλυτικός, δεινώς βασανιζόμενος. και λέγει αυτώ ο Ιησούς· εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν. και αποκριθείς ο εκατόνταρχος έφη· Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης· αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου. και γαρ εγώ άνθρωπος ειμί υπό εξουσίαν, έχων υπ΄ εμαυτόν στρατιώτας, και λέγω τούτω, πορεύθητι, και πορεύεται, και άλλω, έρχου, και έρχεται, και τω δούλω μου, ποίησον τούτο, και ποιεί. ακούσας δε ο Ιησούς εθαύμασε και είπε τοις ακολουθούσιν· αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον λέγω δε υμίν ότι πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακλιθήσονται μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών, οι δε υιοί της βασιλείας εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον· εκεί έσταιο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων. και είπεν ο Ιησούς τω εκατοντάρχω· ύπαγε, και ως επίστευσας γενηθήτω σοι. και ιάθη ο παις αυτού εν τη ώρα εκείνη.

Μεταφραση

(Κατά Ματθαίον η΄ 5-13)

Μόλις μπήκε ο Ιησούς στην Καπερναούμ, τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος και τον παρακαλούσε μ΄ αυτά τα λόγια: «Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι, παράλυτος, και υποφέρει φοβερά». Ο Ιησούς του λέει: «Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω». Ο εκατόνταρχος του αποκρίθηκε: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου· πες όμως ένα λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου. Είμαι κι εγώ άνθρωπος κάτω από εξουσία, και έχω στρατιώτες στη διοίκησή μου· λέω στον ένα «Πήγαινε» και πηγαίνει, και στον άλλο «έλα» και έρχεται, και στο δούλο μου «κάνε αυτό» και το κάνει». Όταν τον άκουσε ο Ιησούς, θαύμασε και είπε σ΄ όσους τον ακολουθούσαν: «Σας βεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δε βρήκα. Και σας λέω, πως θα ΄ρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, το Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι· εκεί θα κλαίνε, και θα τρίζουν τα δόντια τους». Ύστερα είπε στον εκατόνταρχο ο Ιησούς: «Πήγαινε, κι ας γίνει αυτό που πίστεψες». Και γιατρεύτηκε ο δούλος εκείνη την ώρα


Αναλυση Ευαγγελικης περικοπής

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 20.6.2010


«Κύριε, ούκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Οι λόγοι του εκατοντάρχου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, χθές και σήμερα οι αυτοί, μας φέρνουν κοντά με πλήρη συναίσθηση στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, κατά το οποίο μυστήριο ο άρτος και ο οίνος μετατρέπεται σε σώμα και αίμα του Σωτήρος Χριστού.

Το μέγα τούτο μυστήριο το συνέστησε ο Θεάνθρωπος Ιησούς κατά την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη σε εκείνο το ευλογημένο υπερώο, όταν συνδείπνησε μετά των μαθητών Του και είπε το «λάβετε φάγετε τούτο μου εστί το σώμα» και το «πίετε εξ αυτού πάντες τούτο εστί το αίμα μου».

Ενώ στα υπόλοιπα μυστήρια μεταδίδεται μερική η χάρις του Θεού, η σωτήριος πάσιν ανθρώποις, στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μεταδίδεται αυτός ο δοτήρ πάσης χάριτος, ο Κύριος και Σωτήρ. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ».

Με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο πιστός γίνεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού, ο πιστός παίρνει μέσα του πνευματική τροφή προκειμένου να συντηρηθεί πνευματικά.

Ω! μυστήριο των μυστηρίων, ω! μυστήριο μέγα, πού υπερβαίνεις την αντίληψη του ανθρωπίνου λογικού. Ο άνθρωπος άνευ της πίστης του στον Κύριο της Δόξης Χριστό, δεν είναι δυνατό να κατανοήσει το βάθος και το ύψος, αλλά και την προσφορά του αγιωτάτου αυτού μυστηρίου.

Η Θεία Ευχαριστία είναι η τροφή της πνευματικής ψυχής του κάθε πιστού, είναι η ζωή και η δύναμις, είναι το θείο και αλάνθαστο φάρμακο κατά της ψυχοκτόνου αμαρτίας. Δια της θείας Μεταλήψεως ο πιστός γίνεται «κοινωνός της Θείας φύσεως» και καθαρίζεται από την αμαρτία.

Ο Χριστιανός μεταλαμβάνοντας αξίως το σώμα και το αίμα του Σωτήρος Χριστού αναγεννάται και εξοπλίζεται ισχυρώς κατά του εχθρού, που δεν είναι άλλος από τον διάβολο που προσπαθεί δολίως να αγκιστρώσει το θύμα του και να το οδηγήσει στην απώλεια και στην πνευματική εξουθένωση και καταστροφή.

Μέσο σωτηρίας δια τον άνθρωπο η θεία Μετάληψις. Δια της θείας Μεταλήψεως ο άνθρωπος γίνεται εν δυνάμει νέος άνθρωπος κατά Χριστόν, θεοφόρος και θεοφόρητος και πληρούται δια της Πατρικής του Θεού αγάπης και ευλογίας.

Να γιατί οι πρώτοι χριστιανοί συχνάκις μετελάμβαναν των αχράντων μυστηρίων και θεωρούσαν την Θεία Κοινωνία πολύτιμο αγαθό και εχέγγυο δια την αιώνιο ζωή και βασιλεία, την δε στέρηση αυτής την θεωρούσαν ως μεγίστη τιμωρία.

«Ήσαν δε προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς».

Η Θεία, άρα, Ευχαριστία είναι αναγκαιοτάτη δια την σωτηρία παντός χριστιανού και - όπως το κλήμα της αμπέλου, όσο είναι ενωμένο με αυτήν αυξάνει, μεγαλώνει και καρποφορεί, ενώ αντιθέτως όταν αποκοπή μαραίνεται και ξηραίνεται - έτσι και ο χριστιανός, όταν είναι ενωμένος δια της πίστεως και της Θείας Κοινωνίας καρποφορεί, αυξάνει και γίνεται ισχυρός εν Χριστώ, ενώ αντίθετα ξηραίνεται και χάνεται.

Ο Κύριός μας δια του Ευαγγελιστού Ιωάννου λέγει: «εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς».

Και γεννάται το ερώτημα, πώς πρέπει να προσέρχεται ο κάθε χριστιανός στο μέγα τούτο και σωτήριο μυστήριο;

Αυτό μας το λέγει στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα ο εκατόνταρχος: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης». Κύριε δεν είμαι άξιος δια να μπείς κάτω από την στέγη μου.

Η θερμή πίστις, η αληθινή και ειλικρινής συναίσθησις της ιδίας αναξιότητας και η ταπεινότητα την οποίαν επέδειξε ο εκατόνταρχος πρέπει να πληρεί και την καρδιά κάθε χριστιανού, ο οποίος ποθεί και επιζητεί μέσα του να κατοικήσει ο Θεάνθρωπος Ιησούς.

Αυτή η πίστη, αυτή η αληθινή και ειλικρινής συναίσθηση και η μεγάλη αρετή της ταπείνωσης πρέπει να πληρεί τον οίκο της ψυχής κάθε χριστιανού και τότε αξίως θα εισέλθει δια της Θείας Ευχαριστίας το εσφαγμένο αρνίο της Αποκαλύψεως, ο Αρτος της Ζωής ο εκ του ουρανού καταβάς.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει προς τους Κορινθίους: «ας εξετάζει ο άνθρωπος τον εαυτό του και έτσι άς τρώγει από τον άρτο και ας πίνει από το ποτήριο, διότι εκείνος που τρώγει και πίνει κατά τρόπο ανάξιο, τρώγει και πίνει την καταδίκη του εαυτού του, επειδή δεν διακρίνει το σώμα και το αίμα του Κυρίου».

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η Θεία Κοινωνία είναι θεοσύστατο μυστήριο, είναι το κέντρο της Θείας Λατρείας και ανάμνηση των φρικτών παθημάτων, τα οποία υπέμεινε ο Κύριος δια την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου Του.

Η Θεία Κοινωνία, όταν αξίως Αυτήν μεταλαμβάνουμε, είναι το δένδρο της ζωής, ο ουράνιος άρτος, ζωή της ψυχής μας, το θείο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Ας προσερχόμαστε, λοιπόν, και εμείς με πίστη, με αληθινή και ειλικρινή συναίσθηση, με ταπείνωση προ του αγίου Ποτηρίου - ως εκείνη του εκατοντάρχου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής - προκειμένου να κοινωνήσουμε των αχράντων μυστηρίων και να γίνουμε και εμείς σύναιμοι και σύσσωμοι Χριστού.

Ας προσερχόμαστε και εμείς, αδελφοί μου, μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προ του αγίου Ποτηρίου, αφού πρώτα καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με τα δάκρυα της μετανοίας και της εξομολογήσεως και τότε, άξιοι, ας δεχθούμε αξίως την θεία τροφή, την τροφή του παντός κόσμου, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

«Κύριε, και εμέ τον αμαρτωλόν αξίωσόν με ακατακρίτως μετασχείν των αχράντων σου Μυστηρίων εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον». ΑΜΗΝ.



Ο.Λ.Κ.Α.Π.

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Το Ευαγγελιο Της Ημερας Κατά Ματθαίον στ΄ 22-33)

Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός· εάν ουν ο οφθαλμός σου απλούς η, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται· εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η, όλον το σώμά σου σκοτεινόν έσται. ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσον; Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· η γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, η ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει, ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά. Δια τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε· ουχί η ψυχή πλείον εστί της τροφής και το σώμα του ενδύματος; εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών; τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα; και περί ενδύματος τι μεριμνάτε; καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πως αυξάνει· ου κοπιά ουδέ νήθει· λέγω δε υμίν ότι ουδέ Σολομών εν πάση τή δόξη αυτού περιεβάλετο ως εν τούτων. Ει δε τον χόρτον του αγρού, σήμερον όντα και αύριον εις κλίβανον βαλλόμενον, ο Θεός ούτως αμφιέννυσιν, ου πολλώ μάλλον υμάς, ολιγόπιστοι; μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα; πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί· οίδε γαρ ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων. ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.


Μεταφραση

(Κατά Ματθαίον στ΄ 22-33)

«Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου είναι γερά, όλο το σώμα σου θα είναι στο φως. Αν όμως τα μάτια σου είναι χαλασμένα, όλο το σώμα σου θα είναι στο σκοτάδι. Κι αν το φως που έχεις, μεταβληθεί σε σκοτάδι, σκέψου πόσο θα ΄ναι το σκοτάδι!» «Κανείς δεν μπορεί να είναι δούλος σε δύο κυρίους· γιατί ή θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή θα στηριχτεί στον ένα και θα περιφρονήσει τον άλλο. Δεν μπορείτε να είστε δούλοι και στο Θεό και στο χρήμα». «Γι΄ αυτό, λοιπόν, σας λέω: Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε. Η ζωή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο; Κοιτάξτε τα πουλιά που δε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει· εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ΄ αυτά; Κι έπειτα, ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχυ στο ανάστημά του; Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πως μεγαλώνουν: δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν· κι όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ΄ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα από αυτά. Αν όμως ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει κι αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι; Μην έχετε, λοιπόν, άγχος και μην αρχίσετε να λέτε: «τι θα φάμε;» ή: «τι θα πιούμε;» ή: «τι θα ντυθούμε;» γιατί για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό· όμως ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ΄ όλα αυτά. Γι΄ αυτό πρώτα απ΄ όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του, κι όλα αυτά θα ακολουθήσουν.


Αναλυση

Η ΒΙΟΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ

«Δια τούτο λέγω ημίν, μη μεριμνάτε»

ΚΥΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ της υλιστικής νοοτροπίας που διέπει την εποχή μας είναι η ακόρεστη επιθυμία να αυξήσουμε την ευμάρεια και να πολλαπλασιάσουμε τα υλικά αγαθά μας. Και η προσπάθεια που καταβάλλουμε για να ικανοποιήσουμε αυτή την επιθυμία, γεννά και επιτείνει συνεχώς μέσα μας το άγχος και την αγωνιώδη μέριμνα για τα βιοτικά. Έτσι εύκολα ο σημερινός άνθρωπος λησμονεί τον Θεό. Δεν αισθάνεται την θεία παρουσία Του. Δεν βλέπει τα ίχνη της αγάπης και της πρόνοιας Του μέσα στον κόσμο και τη ζωή του. Τα πάντα εξαρτά από τον εαυτό του, το μυαλό και τα χέρια του. Από την επιστήμη που θεοποιεί και από την τεχνολογία με την οποία παθιάζεται.
Στην υλιστική αντίληψη για την ζωή και την αγωνιώδη μέριμνα που γεννά στην ψυχή του ανθρώπου αναφέρεται και η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Η μανιώδης προσήλωση στα υλικά αγαθά, μας λέει, τυφλώνει τα μάτια της ψυχής και βυθίζει την καρδιά στα θολά νερά του πάθους. Ακόμη μας επισημαίνει ότι η αγωνιώδης μέριμνα για τα βιοτικά δεν συμβιβάζεται με την πίστη στο Θεό. Δεν συμπορεύεται με την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού, η οποία κατ’ εξοχήν διακρίνει τον πιστό άνθρωπο.
Σπάνια ο Κύριος μίλησε τόσο συγκεκριμένα και επίμονα ή παρέταξε τόσα επιχειρήματα για άλλο πάθος, όσο για τη μέριμνα. Τρεις φορές μέσα στους δέκα στίχους που αφιέρωσε στη μέριμνα, μας δίνει την εντολή «μη μεριμνάτε». Και η τριπλή αυτή επανάληψη καταδεικνύει πόσο μεγάλη αμαρτία είναι, πόσο αντιβαίνει στο θέλημα του Θεού.

Η αγωνιώδης μέριμνα, πρωτ’ απ’ όλασυνιστά άρνηση του Θεού.

ΜΑΡΤΥΡΕΙ ΕΛΛΕΙΨΗ πίστεως, ολιγοπιστία ή δυσπιστία στην πρόνοια και την αγάπη του Θεού. Ο κυριευμένος από τη «μέριμνα του αιώνος» (Ματθ. 13,22), τη μανία του πλούτου και την απόκτηση όλο και περισσότερων υλικών αγαθών, εάν δεν έχει αρνηθεί ολότελα τον Θεό, τον έχει οπωσδήποτε εξορίσει από τη ζωή του και τον κόσμο. Δεν τον σκέπτεται. Δεν τον επικαλείται. Δεν ζητά την βοήθεια Του. Δεν τον υπολογίζει στα σχέδια και τους προγραμματισμούς της ζωής του. Θεοποιεί και λατρεύει τον εαυτό του. Στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στα προσόντα και τις ικανότητες του. Αφοσιώνεται με πάθος στις επιδιώξεις και την πραγμάτωση των ονείρων του. Εάν όχι θεωρητικά, πρακτικά είναι σαν να διακηρύσσει ότι δεν χρειάζεται πλέον τον Θεό, ότι δεν τον έχει ανάγκη.

Καταστρέφει την ανθρωπιά μας

Η ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ μέριμνα σκοτώνει ακόμη ό,τι ευγενέστερο κρύβουμε μέσα μας. Διώχνει από πάνω μας την ανθρωπιά. Μας κάνει σκληρούς και κυνικούς. Προκειμένου να αποκτήσουμε ό,τι επιθυμούμε ή να αυξήσουμε τα όσα έχουμε, συμπιέζουμε τη συνείδηση μας. Πνίγουμε τη φωνή μας. Αδικούμε καταφανώς. Γινόμαστε άσπλαχνοι. Επιδεικνύουμε σκληρότητα. Πατούμε επί πτωμάτων. Κάνουμε ένα σωρό ηθικές αβαρίες. Και το τραγικό είναι ότι εύκολα δίνουμε συγχωροχάρτι στον εαυτό μας και διακηρύσσουμε ανενδοίαστα ότι δεν μπορεί να κάνει κανείς διαφορετικά, αν θέλει να ζήσει και να προκόψει!

Αφανίζει το χαμόγελο ζωής

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ζωή του ανθρώπου που παραδόθηκε στο στρόβιλο των βιοτικών μεριμνών δηλητηριάζεται. Η αγωνία της μέριμνας διώχνει από την καρδιά μας την χαρά και την ειρήνη. Σκοτώνει την ελπίδα. Απλώνει τον φόβο. Σκοτεινιάζει τον ορίζοντα. Αφανίζει το χαμόγελο της ζωής.

Κοιτάξτε τους ανθρώπους που τρέχουν στους δρόμους. Το άγχος τους πνίγει. Η αγωνία των βιοτικών μεριμνών αλλοιώνει τα πρόσωπα τους. Το βλέμμα τους προδίδει την ανησυχία της ψυχής τους. Η μορφή – καθρέφτης του ψυχικού μας κόσμου – εκφράζει την πίεση που ασκεί η αγωνιώδης μέριμνα στην ψυχή.

Διώχνει ακόμη και τον ύπνο μας

ΟΧΙ ΣΠΑΝΙΑ, η μέριμνα μας αφαιρεί ακόμη και τον ύπνο, το μεγάλο τούτο δώρο του Θεού που έρχεται σαν λύτρωση από τους κόπους και τις φροντίδες της ημέρας. Το κρεβάτι, όπου ο άνθρωπος αναπαύεται και ανανεώνεται, γίνεται τόπος ατελείωτων σχεδιασμών, ποικίλων οικονομικών συνδυασμών, φανταστικών επιχειρήσεων ή τρομακτικών εφιαλτών.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που δημοσιοποιεί η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, υπάρχουν πάνω από τριακόσια είκοσι εκατομμύρια ψυχοπαθείς διαφόρων μορφών σε όλο τον κόσμο. Και ο αριθμός αυτός προβλέπεται ότι κατά τις προσεχείς δεκαετίες θα ανέβει σε μεγαλύτερα ύψη. Τώρα, πόσο συντελεί στην εμφάνιση αυτών των φαινομένων η αγωνιώδης μέριμνα για τα βιοτικά, μπορούμε όλοι μας να κρίνουμε.

Πολιορκεί πλουσίους και φτωχούς

ΚΑΙ ΑΣ ΜΗ νομίσουμε ότι η μέριμνα είναι ένα πάθος που πολιορκεί μόνο τους φτωχούς ανθρώπους, εκείνους που αντιμετωπίζουν το πιεστικό πρόβλημα της επιβιώσεως. Πολύ περισσότερο βασανίζει τους ευκατάστατους και τους πλουσίους. Μεριμνά ο φτωχός για την τροφή, μεριμνά και ο πλούσιος για την τρυφή. Ο πρώτος αν δεν έχει κάτι για να φάει, ο δεύτερος πόσα και ποιά σήμερα θα φάει. Μεριμνά ο φτωχός για το ένδυμα, μεριμνά και ο πλούσιος για την πολυτέλεια. Μεριμνά ο φτωχός για την εξασφάλιση της στέγης, μεριμνά και ο πλούσιος για το μέγαρο και την έπαυλη του.
Σε αυτές τις μέριμνες αν προσθέσουμε τώρα και όλες εκείνες που παράγει η αντίληψη της σύγχρονης κοινωνίας για το κέρδος και η πολυπλοκότητα μορφών οικονομικής ανάδειξης, με τις οποίες μας δελεάζει η καθημερινή οικονομική πρακτική, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε τον κίνδυνο αλλοτρίωσης που αδιάκοπα μας απειλεί. Και για να πεισθούμε ότι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα και δεν υπερβάλλουμε, αρκεί μια και μόνον εικόνα του σύγχρονου χρηματιστηρίου: το πάθος για εύκολο και γρήγορα κέρδος και η αγωνία των οικονομικών μεταβολών αποτυπωμένα στα πρόσωπα των ανθρώπων του χρήματος.

* * *

Αδελφοί μου,

Η αγωνιώδης μέριμνα για τα βιοτικά αποτελεί πάθος που καταδυναστεύει την εν Χριστώ ελευθερία μας. Συνιστά αμαρτία που μας απομακρύνει από τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Κύριος μας σήμερα μας παραγγέλλει επίμονα: «Διά τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε». Αντίθετα, η εμπιστοσύνη στον Θεό Πατέρα μας, στην πρόνοια και την αγάπη Του για τον κόσμο και για κάθε άνθρωπο, αποτελεί τη μόνη ενδεδειγμένη στάση για μας που πιστεύουμε σ’ Αυτόν και θέλουμε να λογιζόμαστε παιδιά Του.

Αυτό ακριβώς μας συνιστά και ο απόστολος Πέτρος: «Πάσαν την μέριμναν υμών απορρίψατε επ’ αυτόν, ότι αυτώ μέλει περί υμών» (Α’ Πετρ. 5, 7)



ΠΗΓΗ :ΕΥΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ.

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Ιωάννης Ρωμανίδης: Τι είναι η Ορθοδοξία

Μέσα όμως σ’ αυτήν την εξέλιξι υπάρχει και η αντεπίθεσις των Ορθοδόξων, του Ορθοδόξου πολιτισμού. Τι είναι όμως Ορθόδοξος πολιτισμός; Είναι πολιτισμός με την έννοια του Δυτικού πολιτισμού; Όχι. Δεν είναι πολιτισμός η Ορθοδοξία, και ας την ονομάζη ο Toynbee Ορθόδοξο πολιτισμό. Γιατί; Διότι η Ορθοδοξία είναι επιστήμη και μάλιστα ιατρική επιστήμη σύμφωνα με τα σημερινά κριτήρια. Όχι πολιτισμός. Δεν είναι η Ορθοδοξία πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα. Διότι αναφέρεται στην προσωπική σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή στην σωτηρία της ψυχής του. Η Ορθοδοξία βασίζεται σ’ αυτά τα δύο: Στο «ο Λόγος σαρξ εγένετο» και στο «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια». Βέβαια μέσα στην Ορθοδοξία υπάρχουν προϋποθέσεις για να δημιουργήση πολιτισμό. Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι πολιτισμός. Αλλά η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε θρησκεία. Δεν είναι η Ορθοδοξία μία θρησκεία όπως όλες οι άλλες θρησκείες. Η Ορθοδοξία ξεχωρίζει από ένα μοναδικό φαινόμενο, που δεν υπάρχει στις άλλες θρησκείες. Αυτό είναι ανθρωπολογικό και θεραπευτικό. Σ’ αυτό διαφέρει. Η ορθοδοξία είναι μία θεραπευτική αγωγή που θεραπεύει την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Ο σωστός γιατρός μεριμνά για την θεραπεία όλων ανεξαιρέτως των ασθενών χωρίς διακρίσεις. Δεν ξεχωρίζει μερικούς μεταξύ των ανθρώπων, για να τους θεραπεύση. Δεν τον ενδιαφέρει η κοινωνική του τάξις ή το μορφωτικό τους επίπεδο ή η οικονομική τους κατάστασις ή η θρησκεία τους ή η ηθική τους συμπεριφορά. Ο σωστός γιατρός βλέπει μόνο αν ένας άνθρωπος, που τον πλησιάζει, είναι άρρωστος ή όχι. Και, αν είναι άρρωστος, ενδιαφέρεται και προσπαθεί να τον θεραπεύση. Να θεραπεύση την πάθησι του ανθρώπου. Είναι υποχρεωμένος να τον θεραπεύση. Στην Ορθόδοξη παράδοσι, έχομε κάτι παραπάνω από αυτό. Και σ’ αυτό ακριβώς συνίσταται η «αντεπίθεσί» μας.

Ο Θεός αγαπάει όχι μόνο τους αγίους, αλλά όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. Όλους τους αμαρτωλούς, όλους τους κολασμένους, ακόμη και τον ίδιο τον διάβολο. Και θέλει να σώση, να θεραπεύση τους πάντας. Θέλει, άλλα δεν μπορεί να θεραπεύση τους πάντας, διότι δεν θέλουν όλοι να θεραπευθούν. Αυτό, το ότι ο Θεός είναι αγάπη και θέλει να θεραπεύση τους πάντας και ότι αγαπά τους πάντας εξ’ ίσου, διαπιστώθηκε και διαπιστώνεται από την εμπειρία των θεουμένων, όσων δηλαδή έφθασαν σε θέωση, δηλαδή σε θεοπτία και είδαν τον Θεόν.

Δεν μπορεί όμως ο Θεός να θεραπεύση τους πάντας, διότι δεν εκβιάζει την θέληση του ανθρώπου. Σέβεται ο Θεός τον άνθρωπο και τον αγαπά. Δεν μπορεί όμως να θεραπεύση κάποιον με το ζόρι. Θεραπεύει μόνο όσους θέλουν να θεραπευθούν και του ζητούν να τους θεραπεύση. Φυσιολογικά κάποιος, που έχει σωματική αρρώστεια ή και ψυχική, πηγαίνει μα την θέλησί του και όχι με το ζόρι στον γιατρό, για να γίνη καλά, αν ακόμη έχη τα λογικά του. ΄Έτσι και στην Ορθόδοξη θεραπευτική αγωγή. Πρέπει κάποιος από μόνος του, χωρίς καταναγκασμό, χωρίς καταπίεσι, ελεύθερα να προσέλθη στην Εκκλησία, στους κατάλληλους ανθρώπους, που έχουν την φώτισι και την εμπειρία και κατέχουν την θεραπευτική μέθοδο της Ορθοδόξου παραδόσεως, και σ' εκείνους να κάνη υπακοή για να βρη θεραπεία.

Ιωάννης Ρωμανίδης: Περί της αποκλίσεως της Δυτικής Χριστιανοσύνης από το Ορθόδοξο ήθος

Σ’ αυτά όμως τα θέματα οι σημερινοί Ορθόδοξοι δυσκολεύονται να απαντήσουν, διότι έχουν σήμερα απομακρυνθή τόσο πολύ από αυτήν την παράδοσι, που δεν σκέπτονται πλέον την Ορθόδοξη Χριστιανική αγωγή μέσα στα πλαίσια της νόσου και της θεραπείας. Δεν την θεωρούν την Ορθοδοξία σαν θεραπευτική αγωγή, αν και όλες οι ευχές της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρες πάνω στο θέμα αυτό.

Διότι ο Χριστός ποιος είναι για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς; Δεν αποκαλείται επανειλημμένως μέσα στις ευχές και στα τροπάρια της Εκκλησίας ως ο «ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών»;

Αν ψάξετε στην Παπική ή στην Προτεσταντική παράδοσι, αυτή η επωνυμία για τον Χριστό, ως ιατρό, δεν υπάρχει πουθενά! Ο Χριστός μόνο στην Ορθόδοξη παράδοσι αποκαλείται ιατρός. Γιατί όμως αυτή η παράδοσις έσβησε από τους Παπικούς και τους Προτεστάντες και, όταν τους μιλάμε για θεραπευτική αγωγή, ξαφνιάζονται; Διότι η ανάγκη της καθάρσεως και του φωτισμού, η ανάγκη της εσωτερικής αλλαγής έφυγε από τους ανθρώπους αυτούς στην δική τους Θεολογία. Γι’ αυτούς εκείνος που αλλάζει δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός! Ο άνθρωπος γι’ αυτούς δεν αλλάζει. Το μόνο πράγμα που κάνει ο άνθρωπος γι’ αυτούς είναι ότι γίνεται καλό παιδί. Και όταν ο άνθρωπος από κακό παιδί που ήταν γίνη καλό παιδί, τότε ο Θεός τον αγαπά. Διαφορετικά, τον αποστρέφεται! Αν παραμένη ή γίνεται κακό παιδί, τότε ο Θεός δεν τον αγαπά! Δηλαδή, αν ο άνθρωπος γίνη καλό παιδί, τότε αλλάζει και ο Θεός και γίνεται καλός. Και από εκεί που δεν τον αγαπούσε, τώρα τον αγαπά ! Όταν ο άνθρωπος γίνεται κακό παιδί, ο Θεός θυμώνει και, όταν ο άνθρωπος γίνεται καλό παιδί, ο Θεός χαίρεται! Αυτό δυστυχώς γίνεται στην Ευρώπη.

Αλλά το κακό είναι ότι αυτό δεν γίνεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά γίνεται και στην Ελλάδα και σε πολλούς μέσα στην Εκκλησία αυτό το πνεύμα επικρατεί. Έχει καταντήσει να είναι η Ορθοδοξία μία θρησκεία, που ο Θεός αλλάζει διαθέσεις! Όταν ο άνθρωπος είναι καλός, ο Θεός τον αγαπάει. Και όταν είναι κακός, ο Θεός δεν τον αγαπάει9. Ο Θεός δηλαδή τιμωρεί και βραβεύει! Οπότε η ουσία της Ορθοδοξίας σήμερα είναι μία ηθικολογία στην Ελλάδα. Αυτά δεν διδάσκανε τα Κατηχητικά στα παιδιά και οι παραεκκλησιαστικές Οργανώσεις, που έχουν Δυτικά πρότυπα και διέβρωσαν το Ορθόδοξο πνεύμα;

Λοιπόν, αν κάποιος μετά από αυτά θελήση να μάθη γιατί κατήντησε η Ορθοδοξία σ’ αυτά τα χάλια, ας διαβάση Αδαμάντιο Κοραή! Αυτός μετά την Επανάστασι του 1821 εγκαινίασε αυτή την γραμμή στην Ελλάδα. Αυτός είναι εκείνος, ο οποίος εγκαινίασε τον διωγμό εναντίον του Ησυχασμού, εναντίον του παραδοσιακού Μοναχισμού, εναντίον της Ορθοδόξου και μόνης σωστής θεραπείας της ψυχής του ανθρώπου. Αλλά ας ξεκινήσωμε από αλλού.

Ας υποθέσωμε ότι ένας ερευνητής επιστήμονας, που δεν έχει σχέσι με θρησκείες , ένας άθεος, αν θέλετε, κάνει έρευνα πάνω στις θρησκευτικές παραδόσεις και φθάνοντας στην Ορθόδοξη παράδοσι σκαλίζει, ανακαλύπτει και περιγράφει αυτά τα πράγματα. Οπότε λέγει: Για κοιτάτε εδώ! Αυτή η παράδοση μιλάει για ψυχή, για νοερά ενέργεια της ψυχής και για συγκεκριμένη θεραπευτική αγωγή. Μετά αυτός ο άνθρωπος ερευνώντας φθάνει να αναγνωρίση ότι, αν αυτή η θεραπευτική αγωγή εφαρμοσθή στις κοινωνίες των ανθρώπων, θα έχει πολύ ωφέλιμα αποτελέσματα για την ατομική και κοινωνική υγεία. Μετά, συνεχίζοντας το ψάξιμο, αρχίζει να εξακριβώνη από πότε εμφανίσθηκε αυτή η παράδοσι, ποιες είναι οι πηγές της, πόσους αιώνες επιτυχώς εφαρμόσθηκε στην πράξι, που εφαρμόσθηκε και συνεχίζοντας βρίσκει γιατί δεν υπάρχει σήμερα στους Ορθοδόξους, στηνπλειοψηφία τους, αυτή η παράδοσι, και γιατί η Ορθοδοξία υπέστη αλλοίωσι. Και ο ερευνητής αυτός συνεχίζει και βρίσκει ότι αυτό συνέβη, διότι εδιώχθη ο Ησυχασμός και ο παραδοσιακός Μοναχισμός, που είναι ο φορέας της παραδόσεως αυτής.

Γιατί εδιώχθη όμως; Διότι οι χώροι στους οποίους ήκμαζε άρχισαν να δυτικοποιούνται πολιτιστικά, όπως συνέβη στην Ρωσσία μετά την μεταρρύθμισι του «Μεγάλου» Πέτρου, και στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821. Ο σύγχρονος ιστορικός Τoynbee λέγει ότι ο Ορθόδοξος πολιτισμός αφομοιώνεται σιγά-σιγά σήμερα από τον Δυτικό πολιτισμό10. Έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο, στο οποίο διακρίνει τους υπάρχοντες σήμερα πολιτισμούς σε πέντε μόνον, από τους είκοσι με είκοσι πέντε που υπήρχαν στο παρελθόν. Αυτοί οι πέντε πολιτισμοί είναι ο Ινδικός πολιτισμός, ο πολιτισμός της Άπω Ανατολής (Κίνα, Ιαπωνία), ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, ο Ορθόδοξος πολιτισμός και ο πρωτόγονος πολιτισμός που υπάρχει σήμερα ακόμη σε περιοχές της Αυστραλίας και της Αφρικής. Και έχει ο Toynbee την θεωρία ότι όλοι οι πολιτισμοί σήμερα δυτικοποιούνται.

Στο παρελθόν αυτή η δυτικοποίησης κατεβλήθη προσπάθεια να γίνη μέσω της Ιεραποστολής των Δυτικών ιεραποστόλων. Οι Ευρωπαίοι στο παρελθόν αλλά και σήμερα ακόμη εξαποστείλανε και εξαποστέλλουν στρατούς ιεραποστόλων για να κάνουν όχι μόνο τα άλλα έθνη Χριστιανούς, αλλά και να τους δυτικοποιήσουν. Και γι’ αυτό υπάρχουν και στην Ελλάδα όλοι αυτοί οι αιρετικοί και δρουν ακόμη. Η ιεραποστολή αυτή όμως, λέγει ο Toynbee, απέτυχε στα ειδωλολατρικά έθνη της Αφρικής και όπου αλλού, διότι οι ιεραπόστολοι χώριζαν μεταξύ τους τους ανθρώπους. Π.χ. σε μία οικογένεια ειδωλολατρών συνέβαινε ο ένας να γίνη Λουθηρανός, ο άλλος αδελφός να γίνη Αγγλικανός, ο άλλος Βαπτιστής, ο εξάδελφος Μεθοδιστής, ο άλλος Πεντηκοστιανός, ο άλλος Ευαγγελικός κλπ., οπότε όχι μόνο διέσπασαν το έθνος τους σε μικρά κομμάτια από πλευράς θρησκευτικής, αλλά και τις ίδιες τις οικογένειες. Διεπιστώθη λοιπόν ότι η ιεραποστολή αυτού του είδους είχε μεγάλη αποτυχία στην δυτικοποίησι των ανθρώπων του τρίτου κόσμου.

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Το Ευαγγελιο Της Ημερας(Κατά Ματθαίον δ΄ 18-23)

Περιπατών δε παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας είδε δύο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού, βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν· ήσαν γαρ αλιείς· και λέγει αυτοίς· δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ. Και προβάς εκείθεν είδεν άλλους δύο αδελφούς, Ιάκωβον τον του Ζεβεδαίου και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού, εν τω πλοίω μετά Ζεβεδαίου του πατρός αυτών καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών, και εκάλεσεν αυτούς. οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τόν πατέρα αυτών ηκολούθησαν αυτώ. Και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ.

Μεταφραση

(Κατά Ματθαίον δ΄ 18-23)

Καθώς ο Ιησούς περπατούσε στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας, είδε δύο αδέρφια, το Σίμωνα, που τον έλεγαν και Πέτρο, και τον αδερφό του τον Ανδρέα, να ρίχνουν τα δίχτυα στη λίμνη, γιατί ήταν ψαράδες. «Ακολουθήστε με», τους λέει, «και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Κι αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τον ακολούθησαν. Προχωρώντας πιο πέρα από ΄κει, είδε δύο άλλους αδελφούς, τον Ιάκωβο, γιο του Ζεβεδαίου, και τον αδερφό του τον Ιωάννη. Βρίσκονταν στο ψαροκάικο μαζί με τον πατέρα τους το Ζεβεδαίο και τακτοποιούσαν τα δίχτυα τους. Τους κάλεσε, κι αυτοί άφησαν αμέσως το καΐκι και τον πατέρα τους και τον ακολούθησαν. Ο Ιησούς περιόδευε όλη τη Γαλιλαία. Δίδασκε στις συναγωγές τους, κήρυττε το χαρμόσυνο μήνυμα για τον ερχομό της βασιλείας του Θεού, και γιάτρευε τους ανθρώπους από κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία.


Αναλυση

ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΚΑΙ ΘΕΡΜΟΙ !

«Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ»

Η ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΗΝ οποία εγκαινίασε ο Κύριος μας τη δημόσια δράση Του υπήρξε η κλήση των μαθητών Του. Αυτήν ακριβώς μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα.

Η σκηνή ξετυλίγεται «παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας», δηλαδή τη λίμνη της Τιβεριάδος ή της Γεννησαρέτ, όπως την ονόμαζαν αλλού τα ευαγγέλια λόγω των ομωνύμων πόλεων που ήταν χτισμένες στις όχθες της. Εδώ, λοιπόν, ο Χριστός εγκαινιάζει την δημόσια δράση Του. Από τους ψαράδες της Γαλιλαίας επιλέγει τους πρώτους μαθητές Του, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους γιούς του Ζεβεδαίου.

«Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Είναι το προσκλητήριο που τους απευθύνει. Ελάτε, ακολουθήστε με, και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Και οι μαθητές, προετοιμασμένοι καθώς φαίνεται, σπεύδουν να τον ακολουθήσουν. «Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα», τονίζει ο ευαγγελιστής, ηκολούθησαν αυτώ»

Η στάση των μαθητών

απέναντι στο προσκλητήριο του Χριστού

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ του Ευαγγελιστού διερμηνεύουν τις διαθέσεις των μαθητών. Μας αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριο του Χριστού μας. «Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ». Ευθέως σημαίνει αμέσως. Και δηλώνει την προθυμία με την οποία οι μαθητές άφησαν τα δίχτυα και έσπευσαν να ακολουθήσουν τον Κύριο. Αποκαλύπτει την αποφασιστικότητα τους να υπακούσουν στην πρόσκληση Του αντί πάσης θυσίας. «Σκόπει δε αυτών την πίστιν και την υπακοήν», ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Και γαρ εν μέσοις τοις έργοις όντες, ακούσατε αυτού κελεύοντος, ουκ ανεβάλοντο, ουχ υπερέθεντο, ουκ είπον. Υποστρέψαντες οίκαδε, διαλεχθώμεν τοις προσήκουιν, αλλά πάντα αφέντες είποντο».

Το παράδειγμα αυτό των μαθητών του Κυρίου, ο τρόπος με τον οποίον ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση Του, είναι ανάγκη να προσδιορίζει και τη δική μας στάση, τη συμπεριφορά μας ως χριστιανών απέναντι στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και το ευαγγέλιο Του.

Ως χριστιανοί κι εμείς είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού» (Ρωμ,1,6). Από την ώρα του βαπτίσματος μας γίναμε «μέτοχοι κλήσεως επουρανίου» (Εβρ. 3, 1). Ο Κύριος μας κάλεσε «εις την εαυτού βασιλείαν και δόξαν» (Α’ Θεσσ.2, 12). Το καίριο ερώτημα, λοιπόν, που γεννιέται είναι: ποια στάση υιοθετούμε απέναντι στην κλήση μας αυτή; Με ποιόν τρόπο ανταποκρινόμαστε στα όσα πηγάζουν από τη χριστιανική μας ιδιότητα; Η στάση των αποστόλων του Χριστού, στην οποία αναφέρεται το σημερινό ευαγγέλιο, μας προσφέρει δυο βασικά στοιχεία που θα πρέπει να εμπνέουν κι εμάς τους χριστιανούς.

Η προθυμία και η αυταπάρνηση

βασικά γνωρίσματα του χριστιανού

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΙΝΑΙ η π ρ ο θ υ μ ί α . Προθυμία σημαίνει θερμή διάθεση, ζήλος και ενθουσιασμός, αγάπη και αφοσίωση. Το αντίθετο της προθυμίας είναι η απροθυμία και η νωθρότητα, η ανία και η αδιαφορία.

Ως χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε πρόθυμοι. Να μας διακρίνει ζήλος. Να μας εμπνέει ο κατά Χριστόν ενθουσιασμός. Να μας χαρακτηρίζει η αφοσίωση και η θερμότητα της καρδιάς. Αυτό ακριβώς θέλει να πει ο Κύριος όταν υπογραμμίζει ότι «η Βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11, 12). Χωρίς προθυμία δεν κατακτάται η Βασιλεία του Θεού. Χωρίς προσπάθεια δεν μπορούμε να τηρήσουμε το νόμο του Κυρίου. Χωρίς ζήλο και αποφασιστικότητα είναι αδύνατο να ζήσουμε τη χριστιανική ζωή.

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους χριστιανούς της Ρώμης, καλεί όλους μας να είμαστε «τω πνεύματι ζέοντες» (Ρωμ. 12,11), δηλαδή θερμοί στην αγάπη μας προς τον Χριστό, θερμοί και πρόθυμοι στον αγώνα της χριστιανικής ζωής. «Ζειν ημάς κελεύει τω πνεύματι», εξηγεί ένας αρχαίος ερμηνευτής, «και θερμόν έχει περί τα θεία πόθον» (Θεοδώρητος). Ή, όπως παρατηρεί ο Ζιγαβηνός, να είμαστε «τη ψυχή διάπυροι περί τας εντολάς του Θεού».

Το δεύτερο γνώρισμα που μας αποκαλύπτει η στάση των μαθητών είναι η α υ τ α π ά ρ ν η σ η, το πνεύμα της θυσίας. Οι μαθηταί πρόθυμα και ανεπιφύλακτα αφήνουν τα πάντα και σπεύδουν ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό. Και η αποστολική πορεία που διέγραψαν σφραγίζεται από το πνεύμα της θυσίας και της αυταπάρνησης.

Η αυταπάρνηση είναι γνώρισμα και κάθε γνήσιου χριστιανού. Το πνεύμα της προσφοράς και της θυσίας αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής. Αντίθετα, αυτό που την αλλοιώνει και την αναιρεί είναι ο ατομισμός, η εγωπάθεια, η τρυφή και η ευμάρεια. Ο λόγος του Κυρίου για το ζήτημα αυτό είναι ξεκάθαρος: «Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν αμαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» (Ματθ. 16, 24).

Που και πως εκφράζεται

η προθυμία και η αυταπάρνηση

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να εκδηλώνουμε προθυμία και ζήλο, θερμότητα και αυταπάρνηση; Μα, σε όλα. Σε κάθε πτυχή της χριστιανικής μας ζωής.

Στην λ α τ ρ ε ί α και την π ρ ο σ ε υ χ ή. Για να λατρεύσουμε τον Κύριο μας, για να συμμετάσχουμε στην ευχαριστιακή σύναξη της Κυριακής χρειάζεται να έχουμε προθυμία. Να το κάνουμε με διάθεση και αγάπη. Ξυπνώντας πρωί. Θυσιάζοντας λίγο από τον ύπνο μας. Αρνούμενοι κάτι άλλο πιο ελκυστικό: μια εκδρομή, ένα μπάνιο στη θάλασσα το καλοκαίρι. Αλλά και για να προσευχηθούμε στο σπίτι μας, κι αυτό προϋποθέτει προθυμία και θερμότητα ψυχής. Χρειάζεται να επιδείξουμε αποφασιστικότητα. Να διαθέσουμε λίγο χρόνο. Να επιμείνουμε.

Στο κ ή ρ υ γ μ α και τη μ ε λ έ τ η του θείου λόγου. Για τους πρώτους χριστιανούς της Βέροιας το βιβλίο των Πράξεων μας διασώζει μια θαυμάσια έκφραση: «εδέξαντο τον λόγον μετά πάσης προθυμίας» (Πραξ. 7,11). Κι εμείς, αγαπώντας το ζωντανό λόγο του Θεού, έχουμε χρέος να τον ακούμε με ζήλο και να τον μελετούμε με προθυμία. Η απροθυμία μας προς το κήρυγμα του θείου λόγου και η αδιαφορία μας για την μελέτη της Αγίας Γραφής είναι, δυστυχώς, η αιτία όλων των κακών που μας παραδέρνουν. Όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς.

Τέλος, προθυμία και ζήλος στα κ α λ ά έ ρ γ α. Η μαρτυρία της πίστεως και τα έργα της αγάπης, χωρίς τα οποία δεν νοείται χριστιανική ζωή, προϋποθέτουν κι αυτά την ύπαρξη προθυμίας και ζήλου. Αν μας διακρίνει απροθυμία και νωθρότητα, τότε θα αδιαφορούμε για το χρέος μας. Και αν δεν έχουμε μέσα μας διάθεση αυταπάρνησης τότε θα στεκόμαστε ψυχροί και αδιάφοροι απέναντι των άλλων, στις ανάγκες και τον πόνο τους. Όμως η αποστολική σύσταση είναι να είμαστε «ζηλωταί καλών έργων» (Τιτ. 2, 14). Να επιδεικνύουμε «σπουδήν προς την πληροφορίαν της ελπίδος» και να μη γινόμαστε νωθροί (Εβρ. 6, 11).

* * *

Αδελφοί μου,

Ως χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε πρόθυμοι και θερμοί. Να αποβάλουμε τη νωθρότητα, την αδιαφορία και την αμέλεια μας και να οπλισθούμε με ζήλο, με προθυμία και με αυταπάρνηση. Αυτό μας υποδεικνύει σήμερα το παράδειγμα των μαθητών του Κυρίου. Και αυτό μας επισημαίνει ο φοβερός λόγος της Αποκαλύψεως που δεν απευθύνεται μόνο προς τον Επίσκοπο της Εκκλησίας της Λαοδικείας αλλά και σε κάθε χριστιανό: «Οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός εί ούτε ζεστός. Όφελον ψυχρός ής ή ζεστός. Ούτως ότι χλιαρός εί, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματος μου» (Αποκ. 3, 15-16).

Ούτε ψυχροί, λοιπόν, ούτε χλιαροί, αλλά π ρ ό θ υ μ ο ι και θ ε ρ μ ο ί !